Terwijl de grote meute naar links ging, naar de waterval in het gebied Blaesedalen, besloot ik mijn eigen wandeling te maken. Dat eigen werd wel benadrukt op het moment dat in de wijde verte geen mens te bekennen bleek. Dat is best spannend. En toen ineens iemand ver achter me liep, heb ik toch maar de 30x zoom gebruikt op mijn fototoestel om te kunnen vaststellen dat het een vrouw was.

Deze Italiaanse schone was haar zool kwijt. Het klinkt net zo suf als dat het was. En in plaats van op zoek naar een nieuwe zool of haar oude bij Blaesedalen op te zoeken, besloot ze gewoon een andere wandeling te doen van 5 km enkele reis. En misschien is het voor haar wel enkele reis, want het wandelpad werd steeds stijler en zelfs met mijn nieuwe ribbels was het soms ongecontroleerd naar beneden glijden over de steentjes.

Bij het hoogtepunt, voor mijn wandeling, ben ik omgekeerd. Veiligheid voor alles. Tenslotte liep er verder niemand en ook ik ben een halve zool als ik het risico neem om door te lopen.

En tussen de bolvormige plantenbulten kon je scherp een vogel horen. Hoge twiet met een lage ondertoon fluit erbij. En bij rustig wachten komt dan een vogeltje tevoorschijn die wegspringt en weer fluit. Misschien wilde het de aandacht afleiden van een nest? Of was het gewoon aan het verstoppen? Met 30x zoom is zo’n vogeltje wel vast te leggen.

En het vastleggen van vele sledehonden, de kleurige huizen en dito was aan de lijn, de ijsbergen in de haven, de achtkantige kerk, de jaw-bone en ruggenwervel van de walvis, de tender die weer 51 passagiers ophaalt en meer, waardoor ik nu al vele gigs aan data heb gebruikt.

Wat de 30x zoom niet kan vastleggen is het geluid van het kraken van de ijsbergen, wat over het water het land bereikt. Of het afbreken en plonsen van ijs in het water, ergens. Of de mugjes die stil na een snuif Mückenschutz de aftocht zoemen. Dus denk dat er maar bij.

(Fotos willen niet)