Loop ik even achter met mijn blog, komt door al het rijden. Vandaag een reisdag gehad, de langste tocht tot nu toe. Ik wilde ook nog eens een omweg, dus werd de langste toch nog langer. Maar er waren bergen!!!!! Dus nu zit ik op mijn luie stoel in mijn kingsize kamer met twee queensize bedden (of is het andersom) en ga even relaxen. Vanavond is er een lichtshow dus ik vertrek vanavond weer naar de stad. Is mijn fototoestel eigenlijk al vol?

Okay, terug naar Kingston. Als je steeds aan het haasten bent om alles te zien, heb je eigenlijk geen vakantie. Dus van de tig sterretjes in mijn appje, koos ik er twee uit. De sluizen bij Kingston, in het Rideaukanaal, en een uitzichtspunt. Dat moest wel lukken voor ik de boot in zou gaan bij Rockport om 13 uur. Dus de hele stad verder geskipt en hup naar de sluis. 

Niet één sluis, maar 6 in serie. En ook nog eens handaangedreven. Daar word ik heel blij van. Tja, ik ben toch een techneut. Ik heb heerlijk heen en weer gelopen tussen de sluizen, kijken naar de doorgang, foto’s maken, genieten van de zon, de jachtjes die ertussendoor gingen, de paar mensen die ook keken. Evenwijdig aan de sluis liep het water via een electriciteitscentraletje naar het water op het laagste niveau van de sluis. Bij een klein steigertje op het water daar ben ik gaan zitten. En natuurlijk raak ik gelijk aan de praat met twee zongenieters daar. Een ouder stel Canadezen, wonend in Kingston, die nog even de rust zochten voor de kleinkinderen zouden komen. En ze gaven aan dat de keuze om Kingston te skippen en meteen naar de sluis te gaan een goede was. En terwijl zij naar de winkel gingen om ijs te kopen, bleef ik lekker zitten in het zonnetje.  

    
 Even horloge checken. Yep, het uitzichtspunt skip ik. En terwijl ik vissers voorbij had zien komen, kon ik nog genieten van een dikke vette levende vis die even hallo kwam zeggen. Nou ja, bij wijze van spreken.

Terug mijn Nissan Note in en op naar Rockport via de Thousand Islands Road. Het zijn er geen duizend, maar 1600, bij de weg. Relaxte rit, mooi uitzicht, fantastisch weer. Auto op de berg geparkeerd. En om half een stond ik klaar om mijn voucher in te leveren. Eén van de twee NL families stond er al, de andere die dezelfde vakantietrip doet had de tocht in de ochtend. 

De tocht gaat over het water tussen USA en Canada. Dus…ik ben feitelijk in de USA geweest. Vink, zo daar hoef ik ook niet meer naar toe. 😉 Op die 1600 eilandjes staan huisjes. En soms is het eilandje minuscuul, dus is het huis net zo groot als het eiland. En de meest gefotografeerderde eilandjes is die met de intercontinentale brug van een paar meter. Tja, dat doe ik dan maar ook. 

 Ook Boldt Castle, in de USA, trekt veel toeristen. Ik heb geen visum, dus ik hoef niet eens te bedenken of ik die skip. Maar het is natuurlijk wel weer een mooi plaatje. Met zeevaardersbloed in mijn aderen, is een boottochtje toch wel weer genieten. 

En na de boottocht is het weer doorrijden naar Montreal. Dat ging prima, tot het ging hozen. De weg is niet zichtbaar door slechte lijnen en veel reflectie,  de ruitenwissers zijn gaar en trekken een mooie filmlaag van bubbels, dus een stressmomentje (understatement). Wel een hotel op loopafstand van het centrum, in Chinatown. Na een hamburger gehaald te hebben (jaja, klinkt logisch) ben ik in het hotel de kaart van Montreal (Mont Real)  gaan bestuderen. Beetje gaar, maar mooie dag.

(Ik zit dus ondertussen on Ottawa en de andere kant van het Rideaukanaal is hier, met alweer handmatige sluizen. Jeeeeeeehhh!!!)