Ik stond niet echt te juichen dat de vlucht eerder aankwam in Hong Kong. Het is toch al een ruime twaalf uur de verveling overleven. Dit is wel gelukt met de transit tour, door een o-benig grijnzende en grijzende HongKongnees genaamd Woolly/Whooly of hoe je het ook schrijft.
Een kleine impressie:
De brug die langer is dan die in San Francisco. Duidelijk dat dat soort grootspraak mij wat minder boeit.

Hong Kong…of ergens één van de eilanden die samen onder de noemer Hong Kong vallen. “yes, we are gng over water”. “Yes, we are going under the water”. Ja, en ik ben het helemaal kwijt zonder kaart.

De Man Mo tempel. In ons tourgroepje zaten 3 kiwi-missionarissen die “uit principe” niet naar binnen gingen. Die kwamen net uit Nepal, waar ze zieltjes gewonnen hebben. Ik heb mijn gebed gezegd en mijn wierook aangestoken. De gids liet ons alle rituelen volgen, maar wie ben ik om te mopperen als het wel bijzonder is en hij je ook het niet fotograferen bord laat negeren.