Ik ben net even gaan liggen, ik viel in het café al zowat in slaap. Dat was bijna een foto-moment voor Alize, maar op tijd oogjes weer open. Dus even op bed, toch even dekbed iets over en bijna 3 uur later wakker. Daarmee bijna vijf uur en heb ik Kaffee und Kuchen gemist. Jammer, maar scheelt weer een paar gram aankomen. Koffie en thee kan je trouwen de hele tijd halen uit de automaat.

We verlaten vandaag Groenland. Vreemd idee. De laatste week waren drie mooie dagen, of te wel, dat ging veels te snel. En vanochtend was ook veels te vroeg. We zouden om 6:30 of 7:00 (verschil mondelinge of papieren versie) de Prins Christian Sund ingaan. Een route die door nevel en ijs vaak niet doorgaat. Er zouden zelfs maar 25 schepen per jaar dit lukken. We zijn één van die 25.

Dus om 6:30 ging de wekker. Snel de tv aan, maar het zicht vooruit bestond uit nevelig niks. Snoozen en omdraaien. En die negen minuten later stond de boot er pal voor. Dat was dus een sprintje trekken door de douche, in de kleding, twee seconden föhnen en naar buiten. Wow, wow, wo….dat woord heb ik al vaker gezegd. De boot gaat een smalle fjord in en dan besef je dat deze kleine schuit ook nog best groot is.

Wanden bekleed met mos en steen. IJsbergen die voorbij drijven langs de boot. Watervallen vanuit een verstopte gletsjer stromen naar beneden. Of zoals Ineke al zei, in vergelijking met IJsland zijn het pisstraaltjes. Maar we waren het eens dat het wel mooie pisstraaltjes zijn. Dus in het kader van onze geachte Lektor Eckhart, die alle ijsbergen een naam wil geven, hebben we een mooie der Zwielung genoemd. Dat is ‘Duits’ voor tweeling, of voor ‘we kunnen net zo zeuren met zijn tweeën, maar worden niet betaald en zijn wel leuker’.

En we, nu de bewoners van de boot, stonden naast elkaar geplakt voorop, aan de zijkant, achterop. Waar de actie of het fotomoment was, stonden we. Gekleed in diverse lagen fleece, windbreker, sjaal, etc. Ik heb zelfs oorwarmers gezien, die bolletjes. De wind blaast ongenadig door alles heen, mijn spijkerbroek voelde aan als een dunne pijama. Twee lagen fleece waren wel genoeg. Ik heb me laten verleiden door een glas glühwein om half 9. Heb ik ooit zo vroeg in de ochtend aan de alcohol gezeten?

We, diversen uit de groep Nederlanders, hadden bedacht hoe de kapitein weet dat we door de sund heen kunnen varen. Als halverwege een helikopter overvliegt met groot Ice Patrol erop, zijn onze onze overpeinzingen weer half waar en onnodig gebleken. De kapitein groet de helikopter die een ererondje om de boot vliegt met drie keer de hoorn.

En wederom heb ik een collage geknutseld die geen eer doet aan de route. Internet via de satelliet valt nog wel eens weg en grotere foto’s uploaden is best complex. Maar het was bijzonder mooi, alweer.

Over een uurtje begint avondeten. We, 8 Nederlanders, hebben vanavond weer een tafel van 8 geclaimd in Olissipo. Dat is het bedieningsrestaurant op de derde. Kleding voorschrift is ‘gepflegte Freizeitskleiding’, wat ik gewoon spijkerbroek met fleece noem. Zal ik morgen, een zeedag, eens een rondje schip doen? Uitleg over hoe hier de boel gaat? Nu is het bijna vanzelfsprekend, maar elke dag opnieuw leer ik over de schip-etiquette, de samenstelling en de werking.

Ik zal mijn platgelegen haren even in model brengen en naar de bieb gaan om de boel up te loaden. Bij jullie is het tien, hier 4 uur vroeger. Tijd om uit bed te gaan.