Ik ben in de wolken. Nee letterlijk, ik ben in de wolken, ik zie niks. Ze kunnen me natuurlijk alles zeggen, maar die waterval kan elke hoogte hebben. Tenslotte verhullen de wolken het begin.

Ik had natuurlijk een grote smoel, ik zou die oudjes met hun wandelstokjes er wel uit lopen. Nou, dan loop je de stijle heuvel op richting de grote waterval en dan komen ze zelfs nog met hun rollator mij voorbij. Oké, beetje overdreven, maar crisis, dat was wel een pittige wandeling naar de Hengifoss. En dan kom je daar en blijk je niet eens te kunnen zien dat de waterval op nr drie staat van hoogste watervallen in IJsland. Laaghangende bewolking verhult waar het water vandaan komt. Voor hetzelfde geld staat er een grote reus met een gieter…je weet het niet, hè 😉

En weer zou ik iets meer tijd gehad hebben, want tegen die tijd dat ik daar was, was het tijd om weer te gaan. Nog wel even gevraagd wat de IJslandse gids aan het doen was. Besjes eten. Tussen het mos verstopt, kleine zwarte besjes. Ze smaakten naar…jeetje, nergens naar. Misschien toch te klein om zinnig een aparte smaak te proeven. Gewoon smaakonverschillige besjes.

De terugtocht bleek ik toch weer gazelle te zijn en haalde ik velen in. Mogelijk dat ik toch teveel gegeten heb op de boot en de zwaartekracht meewerkte, maar daar heeft iedereen last van. Van zwaartekracht dus en teveel eten.

Nou ja, een mooie pittige wandeling, met een verneveld einde. Maar wel even weer in beweging, in plaats van rondjes op het dek op zoek naar walvissen.