…van links naar rechts. Ik ging het zingen op het toilet, me vasthoudend aan de wastafel. Ik zag me al voorover vallen in de badkuip, maar zover kwam het gelukkig niet.
Ging eerder deze vakantie nog de kleding op hanger tegen de muur heen en weer, vanochtend kwam het zelfs los van de wand. Behalve het gegolf vaarden we ook over veeroosters. Tenminste, zo voelde dat. Ben er nog niet achter waarom een schip zo kan schokken in het water. Zouden we een walvis aangevaren hebben?

Dus je bed uit is dan best makkelijk, een golf aan stuurboord en zwaartekracht helpt wel. Toch is het echt oppassen, want dat gegolf is best stevig. Dus tijdens het douchen is zo’n douchestang erg handig. De kleding van de wand gaat aan, bijna alles, het waait en is fris.

Traplopen gaat met je handen aan beide relingen, niemand kan voorbij. Brede trappen zijn afgesloten, want dan kan je je niet aan beide relingen vasthouden. Aan de intensief gepoetste koperen handgrepen over de hele boot hingen blauwe zakjes, met daarin de bekende spuugzakjes, papier en plastic. Mijn opmerking dat transparante zakjes ook interessant zijn, leek toch geen gat in de markt. Het lopen is daar zwaartekracht mee en zwaartekracht tegen, wat effect heeft op je snelheid. De rechtlijnigheid wordt doorbroken door Charlie Chaplin-achtige effecten. Handafdrukken op de spiegels, vele vingers op de koperen grepen.

Het lopen langs het buffet is een plezier, als de golven de eetlust niet bederven. Bij mij niet. ‘Ein Ei’, broodjes, hammetje en kaasje, ketchup (serieus, voor ontbijt), plakjes ananas of meloen, ananassap en afsluiten met koffie of thee. Volgens mij heb ik weinig ochtenden anders gegeten. Eetlust is geen probleem. Lopen is ook geen probleem, juist prima vermaak.

Pas bij het binnengaan in de baai van Akureyri waren de golven weg. Het bekende aanleggen en dan kunnen we weer op stap. Ik had mijn overlevingspakket gepakt (sjaal, plu, extra fleece, …) en de bus in. Nr 13 naar Myvatn en Godafoss.

En net als eerder bij Gullfoss was het Amerikaanse toerist spelen. 20 minuten voor de waterval, dus sprintje, foto’s en terug. De beleving komt thuis. Jammer. Daarna naar Myvatn. Ik herkende het meer, de weg eromheen, de pseudokraters, Dimmuborgir en Hvelir. Eerder gezien en nog steeds indrukwekkend.

Voor de onbekenden:
Pseudokraters ontstaan als hete lava over water stroomt. Het water gaat stomen en de druk onder het lava geeft een explosie, resulterend in een krater. Pseudo dus, omdat het niet door de druk van lava komt.
Dimmuborgir zijn lavavelden, waar door de opwaartse beweging er hele grote aparte formaties zijn ontstaan. Een bijzondere wandeltocht te maken, maar voor de lichtblauwe route over het slechter begaanbare pad (en mooier), heb je meer tijd nodig dan 20 minuten.
Hvelir is de plek waar de bodem nog actief is. De gassen uit de grond borrelen in modderpoelen naar boven, de stoom spuit door kanalen naar buiten en de toeristen zijn soms net zo groen als de grond waarop ze lopen door alle zwavelstank.

En terwijl we met de bus de bochten nemen over wegen met uitzicht op lavavelden, landbouw, meren, zalm-stromen, watervallen, weet ik wel zeker dat ik hier weer terug kom. Weer met een auto en dan de tijd nemen. Beleven wat op de foto staat. Want de vorige keer (2009) werd ik ook nog beroerd van die gassen. Nu liep ik te snel om er last van te hebben. Jammer.

We zijn te laat terug met onze bus en sprinten door naar de BBQ op het achterdek van het schip. Het is ijskoud en waait, de boot speelt het vertrek-uit-de-haven-nummer als ik een ondertussen koud maar stevig doorbakken stukje tonijn naar binnen werk. Ik vraag om appelsap. Mit of ohne? Automatisch zeg ik mit, maar vergeet even hoe koud het al is. Het ijs voelt warm aan.

En terwijl ik binnen gezellig met wat Nederlanders de dag doorneem, borrel ik er nog een Dom Benedictine in. Het wordt al weer wat warmer. We varen de baai weer uit en de golven gaan weer spelen met het schip. Ik ga weer zingend naar bed.

Foto van boven naar beneden: Godafoss, Pseudokraters, Dimmuborgir, Hvelir.