Ik weet het wel, walvissen zijn geen vissen. Maar het zwemt, heeft vinnen en springt uit het water. En ja, dat geldt vast voor meer zoogdieren, maar gun me het plezier om “vis, vis, vis” te roepen als de zoveelste voorbij komt.

Het blijft bijzonder. Gisteren waren walvissen zelfs aan het springen. Pas na het terugzien van de foto’s is het zichtbaar dat ik er ook een vage afbeelding van heb. Twee zelfs. De 30x zoom betekent dat je zelf niet meer de scherpte hebt om over de camera heen te kijken. Dan zie je het water plonsen en op de iPad blijk je dus een springende walvis te hebben gezien.

Waanzin. “Vis, vis, vis”. Alle drie vandaag in één van de uitlopers bij Nuuk. Pa, ma en de kleine. En wat geeft dat bijzondere afbeeldingen. Die van gisteren waren al spectaculair, maar van vandaag zijn echt zichtbaar spectaculair.

Een Nederlands stel heeft 15 walvissen gezien, 5 keer een 3-tal. Zegt een andere Nederlander, dat als ze 5 keer boven komen, het niet 5 verschillende drietallen zijn. Tja, ik weet het niet.

Straks eten en misschien zien we nog wel weer walvissen. En dan bedenk ik me nu dat ik niks heb gezegd over de gespleten stad tussen flats en origineel hout, over het mooie museum, over dat je hier niet kan rondreizen tussen steden, over de vele muggen, over het fantastische weer (nog steeds veel zon), over de sympathieke medereizigers, over de tweede cocktail die ik nu naar binnen werk voor het diner, het internet wat 21 euro per 100 minuten kost, het verstopte toilet, de mooie man die helaas getrouwd is en in Groenland woont, etc. Maar ja, die vissen…spectaculair.
Gisteren

Vandaag