In de verte rollen donkere wolken naar de luchthaven. Ik schrijf dit niet om nu met een doomscenario te beginnen. Dat doen ze eigenlijk al sinds ik hier ben en tegen de tijd dat ze boven ons zijn, is het een stuk lichter. Is het hele leven niet zo? (Zei ze in een filisofische bui).

Ik ben begonnen in het boek Purge van Sofi Oksanen. Het gaat over de Russische bezetting in Estland. Het ligt naast mijn iPad, met de entreekaart van het KGB-museum als boekenlegger bij hoofdstuk drie. Achter mijn iPad staat een gestreepblokt dienblad met een best vieze koffie (maar het is koffie) een en rabarberbroodje. Naast het dienblad ligt een hoop zooi. Het meeste is van anderen, behalve een hoekje van een zak dropjes. Die heb ik er maar zo sympathiek bovenop gelegd.

Een geel ge-t-shirte jongen links van me wiebelt zijn witte tenen op en neer in zijn sandalen. Ik zou er iets intelligents over kunnen zeggen, omdat hij achter zijn kleine aluminium notebookje met zijn vingers rond zijn kin geïnteresseerd naar zijn scherm zit te kijken. Echter, meer dan “crisis, wat moet dat koud zijn” weet ik niet te denken.

Sta je op het punt om af te haken nu je dit allemaal leest, omdat ik niks zinnigs zeg? Doen 😉 Ik ga meer van dat niks zinnigs zeggen omdat ik nog een half uur moet wachten en een beetje bang ben waar het boek naar toe gaat. De Economist schrijft: “…not a book to read last thing at night”.

Ik ben moe. Vandaag als die-hard buiten achterop de rondvaartboot gezeten. Ijsbrekers gezien. Die bleken ze gewoon in de weken voor ik hier kwam nog nodig te hebben.

Daarna spullen gepakt en verpakt en in een overbepakte bus naar het vliegveld. Ik had gelukkig nog een zitplek, maar comfortabel was het niet met een koffer balancerend net niet op het gangpad. Maar ja, de anderen hadden het slechter. Die moesten alle 35 minuten staan, gepropt tussen alle bagage. Eén stel had daar niet zo’n problemen mee, ik kon een groot deel van de reis genieten van hun liefde voor elkaar. Klef, bijna jeugdsentiment.

Kijk, daar is mijn vliegtuig. Snel een rondje rennen en dan check ik in. Slapen langs het raampje, terwijl we de donkere wolken invliegen. Erboven valt alles ook weer mee.