Grote borden nodigen uit om te komen internetten. Free Wifi. Vertaald betekent dat je wat moet komen eten en dan een half uur gratis krijgt.

Bij het Westcoast Wildlife Centre heb ik ukke pukke kiwi’s bekeken, de vogels. Heel schattig. Voor het museum, waar je met een keer uitademen doorheen bent, betaal je 30 dollar. Weer zo’n momentvan niet nadenken en gewoon doen. Ze zeggen wel, je bent hier maar één keer, maar met deze prijzen kan je ook niet nog een keer komen.

Gisteren terug van het ziekenhuis vroeg de taxichauffeur of dit de vakantie was die ik graag wil vergeten. Autopech, uitbarstende vulkaan en nu gekneusde ribben. Ben je gek! Op de pijn nu na, is dit toch wel een verdomd machtige vakantie.

Voor wie mijn twitters gemist hebben: ik ben eergisteren gevallen. Door erosie is een stuk walkway weggeslagen bij de kust. Ik dacht, ik heb wel grotere stappen gezet bij de Crossing, dus dit is een eitje. De grond bleek echter zacht en ik zakte weg. Ik viel precies met mijn ribben op een stuk restant walkway. Ik ben naar de pub teruggelopen en hulp gevraagd. Nadat ik aangekondigd had flauw te gaan vallen en het vervolgens ook deed, heeft Danny (barman) de ambulance gebeld. Controle en pijnstillers. Lang verhaal… dag erna zag Sandy, ambulancemedewerkster (dag ervoor alleen officieus langsgeweest) me. Ze bood nogmaals een controle aan, gezien de pijn. Dat was voor haar en collega’s voldoende om me toch maar te dumpen bij het ziekenhuis. Gelukkig, want de Codeïne stilt de pijn wel wat beter. Dus…ik ben nu een oude vrouw die met een snelheid van 1 km per uur loopt. Dus met een beetje mazzel trekt het weer bij en pak ik straks een heli naar de gletsjers…

En voor de humor: dit was de pub waar ik sliep toen alles mis ging…