In de serie, op vakantie in omgekeerde volgorde, deel 3255: Antarctica.

De ochtend voor het bezoek aan de gehavende binnenstad ben ik naar het Antarctic Center gegaan. Verwarrend om te zien, want de hele straat daar bij het vliegveld heeft met Antarctica te maken. Het officiële programma van diverse landen draait daar vandaan. “Christchurch, Gateway to Antarctica”, zoals ze hier zeggen.

Commercieel vertier voor de toeristen tegen wederom een prijs waar je U tegen zegt. 70 dollar, incl. de 4D film (3D plus wind en water) en de Hagglundride. Tien minuten door elkaar geschud worden, heuveltje op en af, over ‘gletsjerspleten, zwemmend door water, niet geschikt voor mensen met allerlei condities. Gek, ik was even vergeten te vermelden dat ik kneusribjes heb.
En dan zit ik in de Hagglund op de heuvel richting het water en hoor dat aan de overkant de transporten plaatsvinden naar Antarctica…zo dichtbij.

Vervolgens worden een paar handicap-pinguïns gevoerd, ik ga in een sneeuwstorm tot gevoelstemperatuur van -18,4 en ik bekijk een mooie tentoonstelling over de Treaty en het protocol. Mooie tentoonstelling, maar met alle tijdsgebonden activiteiten is het wel heen en weer rennen door het centrum.
Nog even een hapje eten en dan maak ik een wandeling langs het terrein van United States Antarctic Program. Aan het eind staan pallets met materialen. Ik kijk en fotografeer…en maak een praatje met een man achter het hek.

En dan vraag ik het maar gewoon. Of hij een modelletje van onze Solar Truck tussen de lading wil stoppen, die ik toevallig op zak heb. Dat mag hij niet. Logisch. Ik vertel over het project. Het hek gaat open…
Hij kan het niet meesturen, maar is wel bereid om het modelletje mee te nemen en foto’s te maken op Antarctica in februari. Dan stuurt hij die, is dat ook goed?

Okay, nu kan er vanalles mis gaan, hij vergeet het model, foto’s mislukken, etc. Maar hij heeft mij zijn gegevens gestuurd, dus ik kan helpen herinneren. Misschien moet ik nog maar een mooier model sturen 😉