Waarom ik de categorie mensen en ontmoetingen aangevinkt heb bij dit theatrale onderwerp? Misschien omdat ze er niet waren? Misschien de man in het kraampje op de hoek van de straat waar ik een chokokoek heb gehaald. Serieus, zelfs ik krijg behoefte aan chocola als je dit ziet. Weinig mensen op straat, soms zelfs buiten de Red Zone letterlijk leeg.

De gebouwen zijn de grafstenen van hun eigen dood. Gebroken, afgebrokkeld, leeg, hun ziel heeft ze verlaten en daarmee de stad. Niet alleen de ongeveer 180 doden, maar vele duizenden mensen is de stad armer geworden. Verhuisd.

In Kaikoura sprak ik een man die na de aarbeving zijn stad verlaten heeft. Hij was even terug en er kapot van. Ik sprak op de boot naar de grotten van Te Anau het stel met de Nederlandse vrouw. Beide zoons zijn vertrokken uit Cristchurch na de beving, eentje naar Australië. En net de studente die hier werkt terwijl ik dit aan het typen ben. Na de beving is ze vetrokken naar Auckland. Als ze bij haar ouders hier is helpt ze in Café Valentino. Het nieuwe café. De oude op 813 Colombo Street verloor bij de beving haar overkapping en een stuk van de gevel. En vreemd genoeg is dit aan de rand van de stad, tussen de autodealers het enige stukje leven. Volgeboekt, maar ik mag wel blijven eten als ik om 7:30 weg ben… En toch voel ik me welkom.

Mooie stad? Ooit. Tussen de puinhopen, achter de hekken, door de verdwenen gebouwen heen kijken, zie je een omgeving die leuk moet zijn geweest. Sfeervol, ontspannen. Zelfs in mijn foto’s zie je dat. En dat maakt het nog verdrietiger.


Nu verveel ik me, voel me er zelfs schuldig over. Ben geboeid, maar toch sip. Misschien juist wel een goede afsluiting van de vakantie, ik wil nu wel naar huis.

Maar gelukkig heb ik hiervoor meer bijzondere dingen meegemaakt…dus die ga ik nog vertellen en laten zien.