Voor als je plaatjes wil en een luchtig vakantieverhaal, skip deze blog maar even. Want ook als ik op vakantie ben maken mijn hersens nog steeds overuren.

Snobs. Daar zijn mijn hersens blijven hangen. Mogelijk zit ik in die state of mind, nadat de receptionist van Hotel Arthur zich neerbuigend uitliet over mijn “discount-room”. Nog nauwelijks binnen en dat is de reactie. Hierna krijg ik te horen dat de gedeelde badkamer niet op de 8e verdieping zit, zoals mijn kamer 813, maar 1 verdieping lager, tegenover 655. Voor wie ook kan rekenen, ja, die vraag heb ik ook gesteld. Maar nee, het is 1 verdieping lager, want op de 7e verdieping is niks. Als ik de directeur op de 7e uit zijn kantoor zie komen, zal ik hem vertellen hoe “niks” hij is.

Ik weet me in de middag in een kledingwinkel te begeven, waar ik bij het eerste kledingstuk me besef dat dit enigszins (lees: ver) boven mijn budget is. Een mooie tuniek van fijn geweven…ooh who cares, dat ding kost €400,-. Dus dan sta je daar en dan denk ik…zal ik meteen weglopen of kijk ik nog even verder. Ik kijk nog even verder, maar bij een kledingstuk van €1400,- (zitten er diamanten in geweven ofzo?) loop ik toch maar weer de winkel uit. Hadden ze me überhaupt serieus genomen met mijn simpele spijkerbroek en zwarte gympies en goedkope Kipling-tas?

Ik ben ooit op de miljonairsbeurs geweest. Ik werd niet eens aangekeken. Toen kocht ik bij Swatch (wat deed die daar eigenlijk?) een ring. Haar tasjes waren op, dus van de buren leende ze een tasje. En zo kwam het dat ik rondliep met een mini-tasje van Gassan Diamonds op de miljonairsbeurs. Ik was spontaan interessant voor de verkopers, ineens aanspraak.

Het maakt zoveel uit hoe mensen je benaderen. In service design is dit natuurlijk bekend. Na de neerbuigende actie van de receptionist merk ik dat het mijn hele oordeel over het hotel sterk beïnvloedt.

De verkoopsters van de tassenwinkel waren supersympathiek. Zelfs toen ik donderdagochtend vertelde dat ik een paar dagen later de tas zou kopen. Ik geloof niet dat ze echt dachten dat ik terug zou komen. Maar nog steeds supersymphatiek. En vandaag een beetje verbaasd toen ik de tas kocht. En met een mooie tas in een stoffen om-tas in een kartonnen om-om-tas van bijna een vierkante meter loop ik de winkel uit. De letters LUMI ter grootte van een halve vierkante meter hebben in andere winkels iets hetzelfde effect als de mini-Gassan-tas. Of misschien zijn door de grootte van de tas mijn gympies en spijkerboek niet te zien? Of zou ik me alleen anders voelen met zo’n tas, zoals het hotel anders voelt na die zo’n benadering?