Crisis, serieus, ik was echt doodsbang. Het bezoeken van geothermische ‘attracties’ geeft stom genoeg op geen enkele manier beeld van hoe onberekenbaar de aarde is. “De geiser spuit elke 30 minuten.” Gevaarlijke wateren zwemmen zwanen en eenden. Dus stom genoeg, hoe je de aarde bewondert als attractie is humoristisch. En dus als je de Tongaririo Crossing doet, is het meest onberekenbare je eigen humeur of je eigen conditie.

“De vulcano is venting, so it won’t build up pressure.” Het werd nog gezegd in de auto en erwijl ik langs die vulkaan liep was dat precies wat in me opkwam. Nog maar net een stukje verder en een knal. De eerste seconden sta je met je camera gewoon verbijsterd te kijken wat er gebeurt. Een stofwolk spuit de lucht in en mindert langzaam vaart. Dan komt de paniek en de foto’s. En de paniek is echt diep. Want de grond moet stabiel zijn en de onbekendheid is groot. En vooral komt door mijn hoofd net het grapje van me op twitter van die ochtend: “@inNieuwZeeland: Oh ja, langs die vulkaan die recent uitgebarsten is. Dus als die weer gaat: ik heb de foto’s, dus zoek mijn camera :-P”.

We werden meteen weggeleid naar boven en van de vulkaan weg. De gids van een schoolklas vertelde dat we naar de wolk moesten kijken voor vallende stenen. Bij de vorige uitbarsting in augustus waren die er ook. Een is toen volledig door de hut daar gegaan, incl de toiletten. daarom staan er nu tijdelijke toiletten. Vandaag gelukkig geen stenen ontwijken.

En langzaam kwam de rust, maar de aswolk/stofwolk vloog door de lucht. De gids veelde dat we nietkonden zigzaggen naar beneden, dus het werd een tocht over de kam. En iedereen liep toch wel gestressed, dus valpartijen, bloedende handen en ook iemand die zeer waarschijnlijk haar been heeft gebroken. Ongeveer 5 meter boven me, haar gegil van de pijn voel je zelf ook aankomen. De gids ging snel omhoog en later hoorde ik dat hij of een andere gids haar naar beneden heeft getild tot de hut. En de helikopter is uitgerukt, hoorde ik net via de eigenaar van deze lodge.
Achteraf (hindsight is 20-20) hadden we beter snel via de paden kunnen lopen. Veiliger en minder ongelukken. Maar ja, ondertussen kwamen de autoriteiten op gang en werd het park afgesloten. Alle wandelaars bij Emerald Lake werden teruggestuurd, waaronder ook een stel wat net (18:40) pas binnenkomt. Dus ik was sloom, maar gelukkig niet te sloom.

Na de uitbarsting werd alles weer “normaal” voor ons. We gingen door met de laatste 2,5 uur van de Crossing, maar toch ook met een soort humor. Van een lerares van de schoolklas kreeg ik een snoepje. Dat had ik wel verdiend. Een andere lerares heb ik opgevangen op de riggel, zelf was ik ook al onderuit gegaan.

Ik ben nu gaar. Zware wandeling en vooral intens. En over het grapje via twitter…dat was blijkbaar goden verzoeken.